“เสียดายจัง…” คำสั้นๆ ที่กัดกินหัวใจ เมื่อวันเวลาผ่านไป แล้วเราหวนนึกถึงโอกาสที่เคยอยู่ตรงหน้า โอกาสที่เราเลือกที่จะปล่อยมันผ่านไป
ตอนเด็กๆ เรามักได้ยินผู้ใหญ่เล่าถึงความหลัง “ถ้าตอนนั้นฉันได้ลองทำ…” “ถ้าฉันกล้ามากกว่านี้…” “ถ้าฉันไม่กลัวจนเกินไป…” เราฟังเรื่องเหล่านั้นแล้วคิดว่าตัวเองจะไม่มีวันเป็นแบบนั้น จะไม่มีวันปล่อยให้โอกาสผ่านไป จะไม่มีวันต้องมานั่งเสียดายในภายหลัง
แต่แล้ววันหนึ่ง เราก็พบว่าตัวเองกำลังพูดประโยคเดียวกัน กำลังเล่าความหลังด้วยน้ำเสียงเดียวกัน กำลังถอนหายใจแบบเดียวกัน เหมือนเป็นวัฏจักรที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ความเสียดายที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ความเสียดายที่ซ่อนอยู่ในใจ
เสียดายที่วันนั้นไม่กล้าบอกรัก เสียดายที่ไม่ลองทำที่ฝันไว้ เสียดายที่ไม่ได้เดินทางไปในที่ที่อยากไป เสียดายที่ไม่ได้เรียนในสิ่งที่รัก และที่เจ็บปวดที่สุด คือเสียดายในความสามารถของตัวเองที่มีอยู่มากมาย แต่กลับไม่เคยได้ใช้มันอย่างเต็มที่ ปล่อยให้พรสวรรค์และโอกาสค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา ทั้งที่รู้ว่าถ้าลองทำ ชีวิตอาจจะดีกว่านี้
หน้ากากของความกลัว
ความกลัวนั้นมีหลายรูปแบบ บางคนกลัวความล้มเหลว กลัวว่าถ้าลองแล้วไม่สำเร็จจะเสียหน้า บางคนกลัวความสำเร็จ กลัวว่าถ้าประสบความสำเร็จแล้วจะรับมือกับความคาดหวังที่สูงขึ้นไม่ได้ และบางคน กลัวความเจ็บปวดที่อาจเกิดขึ้น จากบาดแผลในอดีตที่ยังไม่สมานดี
เมื่อความกลัวกลายเป็นความเสียดาย
แต่น่าแปลกที่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่เรากลัวในตอนนั้นกลับกลายเป็นความเสียดายในวันนี้ เสียดายที่ไม่ได้บอกรัก เสียดายที่ไม่ได้ลองทำสิ่งที่อยากทำ เสียดายที่ไม่ได้เดินทาง เสียดายที่ไม่ได้เรียนต่อ ความเสียดายเหล่านี้กลายเป็นเงาที่ตามหลอกหลอนเรา ด้วยคำถามที่ว่า “ถ้าวันนั้นเราได้ลองทำล่ะ?” และบางครั้ง สิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุดคือการที่เรารู้ดีว่าสิ่งนั้นดี รู้ว่าควรทำ แต่กลับผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ
“เดี๋ยวค่อยทำ” “รอให้พร้อมกว่านี้” “ขอเก็บเงินอีกหน่อย” “รอให้มีเวลาว่างก่อน”
คำแก้ตัวมากมายที่เราบอกกับตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่ง เราตื่นขึ้นมาและพบว่า… เวลาได้ผ่านไปนานเกินไปเสียแล้ว
ความขัดแย้งในใจ
ความขัดแย้งในใจระหว่างสิ่งที่รู้ว่าควรทำกับสิ่งที่ทำจริง กลายเป็นการทรมานตัวเองอย่างเงียบๆ ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นประสบความสำเร็จในสิ่งที่เราฝันไว้ ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องราวของคนที่กล้าลงมือทำ เรารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดในใจ เพราะลึกๆ แล้ว เรารู้ดีว่าเราก็มีโอกาสเช่นกัน แต่เราเลือกที่จะปล่อยให้มันผ่านไป
ความรู้สึกค้างคาใจนั้นมีน้ำหนักมากขึ้นทุกวัน เหมือนก้อนหินที่ทับถมในใจ ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งรู้สึกถึงความหนักอึ้ง เพราะเรารู้ดีว่าบางโอกาสนั้นผ่านไปแล้วไม่มีวันหวนกลับ เหมือนใบไม้ที่ปลิวไปตามลม จะเอื้อมคว้าเท่าไหร่ก็ไม่อาจตามทัน
เสียงกระซิบจากบั้นปลายชีวิต
เคยมีคนเล่าว่า เมื่อนอนป่วยอยู่บนเตียง สิ่งที่หวนคิดถึงไม่ใช่ความสำเร็จหรือเงินทอง แต่เป็นความฝันที่ไม่ได้ทำตาม โอกาสที่ไม่ได้คว้า และหนทางที่ไม่ได้เดิน ความรู้สึกเหล่านี้กลายเป็นตะกอนที่นอนก้นใจ คอยกัดกร่อนความสงบในจิตใจ จนบางครั้งต้องถามตัวเองว่า “ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่ตัดสินใจทำ?”
“ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่ตัดสินใจทำ?”
มองให้เห็นอีกด้านของความกลัว
ความกลัวมักทำให้เรามองเห็นภาพที่แย่ที่สุด จินตนาการไปถึงความล้มเหลวและความเจ็บปวดที่อาจเกิดขึ้น แต่เราลืมนึกถึงอีกด้านหนึ่ง ด้านที่อาจเป็นความสำเร็จ ความสุข หรือบทเรียนที่มีค่า แม้ว่าสิ่งที่เราทำอาจไม่สำเร็จ แต่อย่างน้อยเราก็ได้ลอง ได้เรียนรู้ และได้เติบโต
บางคนบอกว่า ในบั้นปลายของชีวิต คนเรามักเสียดายในสิ่งที่ไม่ได้ทำมากกว่าสิ่งที่ทำผิดพลาด เพราะความผิดพลาดสอนให้เราเรียนรู้ แต่สิ่งที่ไม่ได้ทำ จะคอยตามหลอกหลอนเราด้วยคำถามที่ไม่มีวันได้คำตอบ
ชีวิตคือการผจญภัย
เมื่อเราต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจ เรามักมีตัวเลือกอยู่สามทาง: เดินหน้าสู่การผจญภัย ถอยหลัง หรืออยู่ที่เดิม
การเดินหน้า คือการออกผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิต เหมือนนักเดินทางที่ก้าวออกจากเมืองที่คุ้นเคย สู่ดินแดนที่ไม่เคยรู้จัก ใช่ มันอาจมีความไม่แน่นอน อาจต้องเจอกับอุปสรรค แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของการผจญภัย ทุกก้าวที่เดิน นำมาซึ่งการค้นพบใหม่ๆ ได้เห็นโลกในมุมที่ไม่เคยเห็น ได้รู้จักตัวเองในด้านที่ไม่เคยรู้ว่ามี บางครั้งเราอาจพลาด อาจล้ม แต่ทุกการผจญภัยล้วนมีเรื่องราวให้เล่าขาน ทุกบาดแผลล้วนมีบทเรียนให้จดจำ และบางที สิ่งที่เราค้นพบระหว่างทาง อาจมีค่ามากกว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้เสียอีก
การถอยหลัง บางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องผิด หากเรารู้สึกว่ายังไม่พร้อม หรือต้องการเวลาในการทบทวนตัวเอง การถอยกลับอาจทำให้เราได้มองเห็นภาพรวมที่ชัดเจนขึ้น ได้เตรียมตัวให้พร้อมกว่าเดิม ก่อนที่จะกลับมาเดินหน้าอีกครั้ง
การอยู่ที่เดิม ดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุด ไม่ต้องเสี่ยง ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไร แต่ในโลกที่เคลื่อนไหวตลอดเวลา การยืนอยู่กับที่กลับกลายเป็นการถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เพราะทุกคนและทุกสิ่งรอบตัวยังคงเดินหน้าต่อไป
คำถามสุดท้ายถึงตัวเอง
คำถามสำคัญที่สุดอาจไม่ใช่ว่าเราควรเลือกทางไหน แต่เป็น “เราพร้อมจะออกผจญภัยหรือยัง?” “เราพร้อมจะเปิดใจรับประสบการณ์ใหม่ๆ หรือไม่?” และ “เมื่อมองย้อนกลับมา เราอยากเห็นตัวเองเป็นคนที่กล้าออกผจญภัย หรือคนที่เลือกจะอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยตลอดไป?”
ลองถามตัวเองดู… วันนี้ คุณพร้อมจะออกผจญภัยหรือยัง? และถ้าคุณรู้ว่าสิ่งไหนดี รู้ว่าควรทำ แล้วยังรอช้าอยู่ทำไม? เพราะบางที สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ไม่ใช่โอกาสที่ลงตัว แต่เป็นความกล้าที่จะก้าวออกไปค้นหาการผจญภัยครั้งใหม่ในชีวิต ความรู้สึกค้างคาใจจากการไม่ได้ทำในสิ่งที่ใจต้องการ อาจเป็นเงาที่ตามหลอกหลอนเราไปจนวันสุดท้ายของชีวิต
วันนี้คุณยังมีโอกาส ยังมีเวลาที่จะเปลี่ยนเรื่องเล่าของชีวิตตัวเอง จากคนที่เฝ้าแต่ฝันให้กลายเป็นผู้กล้าที่พร้อมจะออกผจญภัยและลงมือทำ จากคนที่เฝ้าแต่รอคอย ให้กลายเป็นคนที่กล้าสร้างโอกาสด้วยตัวเอง
ถึงเวลาแล้วที่จะหยุดวงจรนี้ หยุดการส่งต่อความเสียดายไปยังคนรุ่นหลัง แต่ส่งต่อเรื่องราวของความกล้า เรื่องราวของการลงมือทำ เรื่องราวที่จะทำให้คนฟังรู้สึกว่า “ถ้าเขาทำได้ ฉันก็ต้องทำได้เช่นกัน”
เพราะในท้ายที่สุด การผจญภัยที่ดีที่สุด คือการได้ค้นพบว่า… เราเป็นมากกว่าที่คิด กล้ามากกว่าที่เชื่อ และแข็งแกร่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้
*บทความนี้อาจเป็นเพียงเรื่องเล่า แต่การผจญภัยของคุณกำลังรอคุณอยู่ข้างหน้า ถึงเวลาแล้วที่จะลุกขึ้นและเริ่มต้น เพราะไม่มีใครรู้ว่าการเดินทางจะพาเราไปพบกับอะไร แต่เชื่อเถอะว่า… มันคุ้มค่าที่จะลอง*
